Վերցրու սիրտս քեզ

Իմ սիրտը տալիս եմ ես քեզ,
Բարով վայելես...
Իմ սիրտը տալիս եմ ես քեզ,
Այն զգույշ կպահես...
Իմ սիրտը քեզնով է ապրում,
Զգույշ, որ չսպանես...
Բաբախում է այն լոկ քո սիրով,
Զարկերին տես վերջ չդնես...
Զգույշ պահիր այն քեզ մոտ,
Պահիր այն սրտիդ խորքում,
Ձեռքիցդ այն վայր չգցես
Նա միմիայն քեզ է սիրում...
Սիրտս հանձնում եմ ես քեզ,
Որպես զմրուխտե արձան,
Որպես քո սիրուց ստեղծված
Զմրուխտե չքնաղ ապարանք...
Զգույշ, որ այն չքանդես...
Լոկ դու ես այնտեղ բնակվում...
Սիրսը, որպես կյանքի զանգ
Քեզ համար է միայն ղողանջում...

Ոչինչ չգիտես

Ուզում եմ անվերջ քեզ գրկել, շոյել,

Ուզում եմ ամուր քեզ կրծքիս սեղմել,

Անվերջ հիանալ քո գեղեցկությամբ,

Մեղմ համբուրելով կարոտս առնել:

Բայց սա լոկ պատրանք է...

Դու շա՜տ հեռու ես...

Ուզում եմ քեզնով անվերջ հիանալ,

Փորձում եմ քեզնով կյանքս լիացնել,

Քո ջերմությամբ եմ փորձում ջերմանալ,

Սակայն դու չկաս...

Դու շա՜տ հեռու ես...

Քո աչքերի մեջ ինձ եմ որոնում,

Չքնաղ նկարիդ անվերջ նայելով,

Սակայն նկարդ ոչինչ չի պատմում,

Այն սառն է, ինչպես սիրտս միայնակ:

Սակայն ես անվերջ փորձում եմ գտնել...

Ու քո բարությամբ միշտ բարիանալ:

Սակայն դու չկաս...

Դու շա՜տ հեռու ես...

Քո մասին անվերջ երգեր եմ գրում,

Քեզ են նվիրված բոլոր տողերը,

Դու կարդում ես լուռ. լուռ գովերգում ես...

Բայց հերոսուհուն ավաղ չգիտես...

Բայց ես անդադար քեզ եմ գովերգում ,

Անվերջ, անդադրում քեզ եմ որոնում,

Առանց քեզ կարծես լուռ մահանում եմ,

Ավաղ քեզ գտնել չեմ կարողանում...

Բայց դու  այս մասին ոչինչ չգիտես,

Քանզի իմ սրտից այնքա՜ն հեռու ես...

Կարոտում եմ քեզ.....

ԴՈՒ ԵԿԱՐ ԵՎ ՓՈԽՎԵՑ ԱՇԽԱՐՀԸ

Դու եկար իմ կյանք, քեզ հետ բերելով արևն աշխարհի,
Եվ ջերմացրեցիր իմ մրսած հոգին,
Դու մտար իմ կյանք քեզ հետ բերելով սերը դարերի,
Ինձ պարուրելով մի աստվածային սիրո շղարշով,
Դու եկար, հետդ աստծո օրհնանքը սիրտս մտցրեցիր,
Երջանկացրեցիր, մի աստվածային պարզ երջանկությամբ...
Մանկան մտքի պես քո մաքուր սիրով
Սրտիս տեր դարձար, ու քո հմայքով
Մտքիս տեր դարձար, ու քո պարզությամբ
Միտքս պարզեցրիր, ու քո մաքրությամբ
Հոգիս մաքրեցիր բյուր կասկածներից...
Դու մտար իմ կյանք, փոխվեց ամեն բան,
Աշխարհը փոխվեց վայրկենապես,
Դառնալով կարծես Աստոծուց ինձ նվեր
Ուղարկված դրախտ իր հրեշտակով...
Եվ կարծես ասաց Աստված շշուկով.
- Ահա, սա քոնն է, բարով վայելես,
Բայց տես, որ հանկարծ նորից չկորցնես,
Քանզի մեկ այլը էլ չի լինելու:
Սա է միակը, քեզ հասանելին,
Դու էլ չես գտնի ավելի լավին, քանի որ լավը հենց սա է, որ կա,
Քանի որ նա է փոխել ամենը. աշխարհդ, կյանքդ, հոգիդ ու միտքդ,
Քանզի հենց նա է ընտրյալը սրտիդ, քանզի հենց նա է քո բախտակիցը,
Քո կողակիցը, քո սրտակիցը և ճակատագրով քեզ հետ կապվածը...
Դու եկար իմ կյանք, որպես սպասված հյուր,
Ով մոտք է գործում տուն անսպասելի,
Եվ օվկիանոսի ալիք է բերում, այն անվանելով վեհ երջանկություն...
Մտար դու իմ կյանք, քեզ հետ բերելով բազում նվերներ երկնքից թափված,
Բայց կարևորը, որպես մեծ նվեր դու քեզ բերեցիր ....

ՍԵՐԸ

Սերը թանկ է, սերը կյանք է,

ՍԵրը գանձ է.մեծ, անգին,

Սերը հուշ  է, սերը փուշ  է,

Սերը  հույզ է թանկագին:

Սերը երգ  է, սերը վերք է,

Սերը թախիծ է, բերկրանք,

Սերը իղձ  է, սերն անպիղծ  է,

Սերն ամրոց է ու վեհ կյանք:

Սերը վանք է, սերը հանք է,

Մի մեծ աշխարհ է այն թանկ,

Սերն անրջանք ու պատրանք է,

Հուշերի աշխարհ անտակ:

Սերը վերք է, սերը բերք է,

Երազան է ու կսկիծ,

Սերը ծաղկող նորատունկ է,

Ցավ, արտասուք ու թախիծ:

Այն ծնվում է սրտում արդար,

Ու ապրում է դարեդար,

Սերը սրտի քաղցր ճիչն է,

Անուշ կարոտ է արդար:

Սերը իղձ է, սերն անպիղծ է,

Մեծ աշխարհ երազանքի,

Սիրո երկինքն աստղալից է,

Մի մեց  գիրք է պատրանքի:

Սերը գանձ է, սերն անսանձ է,

Այն նվերն է աստծո,

Աստվածային ուժով օժտված,

Կյանքի ճիչն է աստծո:

ՄԻԱՆԳԱՄԻՑ

Ես քեզ տեսա ու սիրեցի,

Սիրեցի քեզ միանգամից,

Դու իմ սրտին կյանք տվեցիր,

Ու տիրեցիր միանգամից:

Դու փոխեցիր հունը կյանքիս

Ու ինձ մի նոր կյանք տվեցիր,

Չորացրեցիր արցունքն աչքիս,

Ու իմ հոգին ջերմացրեցիր:       

Սիրեցի քեզ միանգամից,

Բայց մենակ եմ ահա նորից,

Այնպես արա, որ նոր կյանքս

Չամայանա միանգամից. . .

ՏԱՐՕՐԻՆԱԿ ԶԳԱՑՈՒՄ

Սարառում եմ լոկ այն մտքից,

Որ կարող է քեզ կորցնեմ,

Որ  կարող է դու հեռանաս,

Ու հավիտյան ինձ մոռանաս:

Զմայլվում եմ ամեն անգամ,

Երբ նայում եմ քո հայացքին,

Երբ նայում եմ քո աչքերին,

Սերն է տիրում իմ խենթ սրտին:

Վախենում եմ լոկ այն մտքից,

Որ կարող է քեզ մոռանամ,

Որ կարող է ինքս հեռանամ,

Ու իմ սերը ինքս ուրանամ:

Հմայվում եմ քո բառերից,

Կախարդական քո վարսերից,

Քո վեհ, մաքուր անբիծ հոգուց,

Ու կախարդիչ ու նուրբ սիրուց:

Սարառում եմ ու զմայլվում,

Վախենում եմ ու հմայվում,

Ի՞նչ զգացում է սա մինչ օրս,

Հասկանալ չեմ կարողանում:

Երջանկության բանալին

Մի օր ծերունի իմաստունի է մոտենում իր աշակերտներից մեկը և հարցնում է.

- Իսկ ո՞րն է Ձեր երջանկության գաղտնիքը, ո՞րն է այն բանալին, որով դուք բացել եք երջանկության դարպասները: Կիսվեք մեզ հետ և հնարավոր է, որ մենք նույնպես կարողանանք գտնել մեր երջանկությունը …

Իմաստունը պատասխանում է.

- Ոչ, չեմ ասի, ես ոչ-ոքի երբեք նման գաղտնիք չեմ վստահում:

Աշակերտը զարմանում է, մտածելով, թե իմաստունն արդեն ծերացել և ժլատ է դարձել:

Սակայն շարունակում է իր հարցերը:

- Իսկ ի՞նչն է պատճառը, որ չեք ցանկանում սովորեցնել մեզ ինչպես լինել անսահման երջանիկ, ինչպես դուք:

Իմաստունը պատասխանում է.

- Զավակս, ես քեզ երբեք չեմ կարող սովորեցնել ինչպս դառնալ երջանիկ, քանի որ ես քո կյանքով չեմ ապրում: Ես ապրում եմ իմ կյանքով ու գիտեմ իմ կյանքի երջանկության գաղտնիքը: Դա իմ կյանքն է, ու քեզ այն ոչինչ չի տա: Դու պետք էսովորես ապրել քո կյանքով, հանգիստ թողնելով դիմացդ կանգնածինը: Չի կարող լինել այնպես, որ իմ երջանկությանճանապարհը հասանելի ու հետաքրքիր լինի քեզ:

Դու սովորիր ապրել քո կյանքը յուրովի, անցիր քեզ հասանելի ճանապարհը, յուրովի գտիր խոչընդոտները հաղթահարելու ուղղիները ինքնուրույն գտիր, մի փորձիր ուրիշի երջանկության միջոցով կամ ուրիշի երջանկության գաղտնիքն իմանալով կառուցել քո երջանկությունը: Դա քոնը չէ, ստեղծիր քոնը և ապրի քոնը ստեղծելով,

Քանի որ դու ի կյանքով չես ապրում ու իմ կյանքում թաքնված չի քո երջանկությունը:

Հ.Գ. Ինչ եմ ուզում ասել.

- Բավական է դիմացինի կյանքում փնտրեք Ձեր սեփական երջանկությունը, ստեղծեք Ձեր կյանքը և կհասկանաք սեփական երջանկության համը…

ՀԱՅԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ

Ապրած կյանքի շխարշի տակ
Փորձություններ են թաքնված,
Ինչպես նաև բազում հուշեր
Տարիներից մեզ մնացած:
Փորձություններ պատվով անցած,
Փորձություններ կյանքին պարտված,
Տխուր, ուրախ ակնթարթներ
Արդյունքում մեզ հուշ մնացած:
Անցած օրեր փոթորկալից,
Բյուր նվերներ ապրած կյանքից,
Եվ կորուստներ մեզ պատահած
Բյուր կորուստներ սխալներից:
Սխալ քայլեր ճանապարհին,
Սայթաքումներ պատահական,
Եվ պայթյուններ ինչպես ական
Սայթաքումից պատահական:
Հաղթանակներ բազում-բազում,
Այն ճիշտ անցած ակնթարթից,
Որը անցել ենք պայքարով,
Փոթորիկներին հաղթելով:
Բայց եղել են փոթորիկներ,
Որոնց հաղթելն անհնար էր,
Դեմ ենք ելել մարտնչելու,
Սակայն ապրել պարտություններ:
Պարտություններ, որ կոտրել են,
Պարտություններ, որ կոփել են,
Սովորեցրել ու օգնել են
Կյանքը անցնել հպարտորեն:
Հպարտություն, որ մեզ նվեր
Կյանքն է տվել, որպես պարգև,
Պարգևատրումն այդ ստացել ենք,
Որովհետեվ չենք ընկճվել:
Չենք ընկճվել պարտությունից,
Պարտության դեմ պայքարել ենք,
Պայքարում այդ մենք մերթ ընդ մերթ
Պարտությունն հաղթահարել ենք:
Հաղթահարել ենք հաղթանակով,
Կյանքին, բախտին և ամենքին,
Պատմությունը մեր կերտել ենք
Պատմությանը հենց հաղթելով:
Սակայն հիմա չենք վարանում,
Պատմությունն ենք մեր կործանում,
Միասնական ազգ լինելով
Միասնական քայլ չենք անում:
Մոռանում ենք ու անտեսում
Ամեն ինչն ու ամենքին,
Եվ չգիտես ինչու միայն
Փնտրում ենք լոկ մի անհատի:
Նրան տալիս <լիդեռի> կոչում,
Առաջնորդ ենք նրան կանչում,
Մոռանալով մեր անցյալը,
Երբ մենք էինք մեզ ղեկավարում:
Չունեինք անհատ անձի կարիք,
Ունեինք անկախ անձի կերպար,
Ղեկավար էինք մենք մեզ ընտրում,
Ով իր կյանքն էր մեզ նվիրում:
Հիմա գնում ենք ընտրության,
Ղեկավար ենք մեկին կարգում,
Ով մեր ձեռքի կեղտն էլ չարժի,
Բայց մեր կյանքն է մեզնից խլում:
Մոռանում ենք մենք այն փաստը,
Որ պատմություն ունենք կերտած,
Եվ պատմության խոր էջերում
Մենք մեր հետքը ունենք թողած:
Այսքան երկար- բարակ գրում,
Ի՞նչ եմ ազգիս ասել ուզում,
Խելք հավաքեք, ոտքի ելեք,
Հայաստանը մի ուրացեք:
Մի լքեք ձեր տուն հայրենի,
Օտարը ձեզ չի փրկելու,
Թե թևաթափ եղած փաղչեք
Ոչ ոք ձեզ կյանք չի նվիրի:
Աշխարհի համար դուք միշտ օտար եք,
Օտարի գիրկը սառն է Ձեզ համար,
Երկրի տերերը միմիայն դուք եք,
Դուք եք տերերը Ձեր ընտանիքի:
Ազգ կամ ընտանիք հոմանիշ բառեր,
Սերտորեն կապված մեծ հայերենում,
Իսկ այդ բառերի վեհ ջերմությունը
Չեք զգա դուք երբեք օտարի գրկում:
Օտարն օտար է` օտարաստանում,
Մենք պետք է ապրեք մեր Հայաստանում,
Եվ չմոռանալով մեր պատմությունը,
Պետք է ճիշտ ապրենք դժվար օրերում:
Դժվարություններ միշտ կան, կլինեն,
Բայց անկախություն դժվար ձեռք բերած,
Եվ դժվարությամբ անկախացած ազգ
Դժվար թե լինի մի երկրորդ անգամ:
Հիմա մենք ունենք մի անկախություն
Մի անկախություն չգնահատած,
Բայց արդյո՞ք դա պատիվ է բերում
Մեր ազգին կյանքում միշտ հպարտ ապրած:
ԻՄ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ դու ինձ լավ լսիր,
Ես փորձում եմ Քեզ օգնության կանչել,
Օգնիր մեզ ապրել ՎԵՀ Հայաստանում,
Եվ հպարտանալ ԱԶԳՈՎ աշխարհում:
Ինձ հիմա պետք է Քո ՕԳՆՈՒԹՅՈՒՆ,
Որպեսզի մի նոր պատմություն կերտեմ,
Պատմություն, որով ԴԱՐԵՐ ԿՇՐՋԵՄ
Հայի անունը բարձր պահելով...

Իմ սեր

Ցանկանում եմ քո սերը դառնալ,
Եվ քեզ հետ կիսել սիրտս սիրահար,
Քեզ հետ փարատել միայնությունը,
Եվ քեզ էլ դարձնել խենթ մի սիրահար:
Երազում եմ քեզ միշտ տեսնել կողքիս,
Միշտ ամուր գրկել, պահել իմ սրտում,
Քեզ համար զոհել սիրտս ու հոգիս,
Որ միշտ ժպիտ տեսնեմ քո վեհ աչքերոմ:
Երազում եմ, որ օրերից մի օր,
Երջանկությանը դու ինձ մոտ բերես,
Բերես ու մնաս հավետ իմ կողքին,
Եվ երջանկացնես իմ տխուր հոգին:
Եկ ժպտանք իրար և սիրով պատվենք,
Սիրով պարուրենք սրտերը մեր ջերմ,
Սերը դարձնենք առաջնորդ կյանքում,
Եվ սիրով պատենք աշխարհը դատարկ...

ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐՆ ԱՆՄԱՀ Է

Ով հայ զինոր, քո սխրանքն անմար է...
Քո հոգին անմահ է,
Քո սիրտը անպարտ է,
Քո միտքը միշտ պարզ է,
Գործն անգնահատելի,
Քո խիղճը մաքուր է,
Պայքարդ արդար է,
Նպատակդ պարզ,
Քայլերդ հստակ...
Դու պատրաստ ես միշտ
Քո կյանքը զոհել,
Ես պատրաստ եմ միշտ քեզ փառաբանել,
Եվ պատրաստ եմ միշտ քո կողքին կանգնել,
Քեզ միշտ աջակցել, անդադար օգնել,
Աղոթել հանուն ապահովության,
Քո բարորրության, քո կյանքի համար,
Իսկ կյանքդ ինձ համար իմ կյանքից թանկ է,
Քո մահն ինձ համար մահվան հավասար,
Աստված քեզ պահի իր հովանու տակ,
Իր օրհնությունը լինի միշտ կողքիդ,
Քո թափած արյան ամեն կաթիլը
Իմ սրտի վրա մի վերք է դարձել,
Քո կորցրած կյանքի համար իմ կյանքը
Ինձ համար կարծես մի բեռ է դարձել;
Աղոթում եմ միշտ քո կյանքի համար,
Քո հոգու համար, քո գործի համար,
Քանի որ կյանքում քո գործն անսպառ է,
Սխրանքդ անմար,
Քո սիրտն անպարտ է,
Իսկ հոգիդ անմահ...